تمام شد ... خستگی ِ روی شانه هايم آنقدر زياد بود

که به حال فرشته ها غصه می خوردم ...

زير اين تلنبار خستگی بال هايشان می شکند ...

کسی ديگر اينجا تو را بنده نيست

درين کهنه محراب تاريـک ؛ بس

فريبــنده هست و پرسـتنده نيست

...

تو گر مرده ای ؛ جانشين تو کيست ؟

که پرسد ؟ که جويد ؟ که فرمان دهد ؟

وگر زنده ای ؛ کاين پسنديده نيست !

م . اميد

الآن اگر خدا و شيطان بيايند و نگاهی به اين فرزندان حضرت قابيل

بيندازند شيطان سرش را بالا نمی گيرد و سينه اش را جلو نمی دهد ؟

 آن رجز  -: فتبارک الله احسن الخالقين :- 

 برای همين ها بود ؟!؟

هبوط . شريعتی

***

من روی لب هايم يک تابلوی لبخند آويزان کرده ام

تا لب هايم مجبور به تظاهر مدام نباشند ...

حالا تابلو تظاهر می کند نه لب ها .

اين طور هم من راضی ترم ... هم لب ها !

***

فرقی هم می کند ؟ می گذريم با بهار ...

تو هم رفتی ؟!؟

از آن بالا نگاهی به اين پايين بينداز

که دست تکان می دهم ...

هنوز هم باور نکرده ام ... باور من چه فايده ؟!؟

روی ديوار ها رنگ می پاشم ... نارنجی و زرد ...

من زنده هستم !!!

***

حالا ديگر ... برای خودم ... !

نامه ای برای خدا

دلم هوای نـوشـتن کرده بود امشب ... باد و بارانی بود اندرون دلم ...

و صدای چند کلاغ و جیرجیرک ... کاغذی و قلمی و کرور کرور دل برای نوشتن !

خوب ... برای که بنویسم حالا ؟

تازه ، برای کسی هم که بنویسم ، چه کسی ببرد برایش ؟!

یادم آمد ...  آدم برای خدا چیزکه بنویسد و بگذارد زیر فرش ،

خدا خودش برمی دارد ... ! 

پرشدم از شوق برای نوشتن ... دراز کشیدم روی زمین و دستی

زیر چانه و دستی بر روی کاغذ !

نوشتم :

سلام ، محبوب من ... !

چقدر دوستت دارم ... خودت میدانی !

چقدر تو صبح را قشنگ شروع می کنی ...

صدای خروس و کلاغ را که می پیچانی در هم و

نسیم را می وزانی بینشان ... آدم حالی به حالی می شود !

هیچ دلبری نمی تواند مثل تو ، همین اوّل صبح ،

دل آدم را اینطور ببرد !

خورشید هم ناز می کند مثل خودت ... !

آنقدر که دست می کشد بر سر و صورت آدم و داغش می کند با سرپنجه هایش !

تو هم دست می کشی بر دل آدم و عاشقش می کنی !

معشوق صبور من ...

می فهمم که شب ها وقتی غرق می شوم در خواب ،

می آيی به پيشم !

دستت را حس می کنم که روی پيشانی ام

 دانه های شبنم می کارد ، رد بوسه ات هم می سوزاند لبم را تا

 صبح مثل آتش ... داغ و مثل آب ... شفـاف

اگر می بينی چشمم به در می ما ند نه اينکه يادم رفته " تو" هستی !
که می دانم هستی در کنارم ...
منتظرم کسی بیاید و ببیند ، چقدر "تو" هستی !

و برود و بگوید کسی نیاید !

معبود من ...
اگر ديدی روز کسی در کنارم بود
خودت می دانی و می فهمی که به يقين تکه ای از "تو"
را با خود داشته که رهایش نکردم ! مگر نه اينکه " تو" غرق در زيبايی ها هستی !!!
گل را اگر ببویم ، لذتش از بوی توست !

مطلوب من ...
سرم را گاهی بگير بين بازوانت ! مرا به آغوش بکش ...
نکند يادت برود که سخت نيازمند توام ! من اگر يادم برود تقصير توست که يادم نمی اندازی
تو بايد مرا بارور کنی ! از تمام خواستن هايم !
تو خيلی خوبی ! برای کسی که دوستت دارد
و برای کسی که يادش رفته دوستت دارد ...

مهربان من ...
می شود از اين به بعد بنويسم برايت؟ چرا نشود ...
راستی يادت نرود !
آن " تويی" را که می گفتم تکه ای از تو را دارد ... چون می دانی :
(( گاهی حس می کنم خود تو خيلی بزرگی
برای اينکه دوستت داشته باشم ،

 يک توی کوچکتر را به من بده

تا به واسطه اش عشق بورزانم به تو ))
 

تو چقدر مهربانی ...

مواظب خودت باش ... !

 نامه را تا کردم و سراندم زير گوشه فرش ، خدا خودش ياد دارد
کاش جوابش را بدهد ، ندهد هم می دانم که می خواند
چقدر خوب است آدم کسی را داشته باشد ...

که برايش چيز بنويسد !

باز ساعت گذشته از نيمه ، خواب می چسبد به آدم ، خوابی با نفس های عميق !

چه کسی خدا را بیشتر از من دوست دارد ... ؟

چه کسی احساس ژرفتری از احساس من ، نسبت به او دارد ؟

دستش را ببرد با لا !!!

دستی نمی بینم ...

~ بی حدّ ... بی نام ~

هویّتی که بشود در مورد آن چیزی گفت ،هویّت جاویدان نیست .

نامی که بشود نام نهاد ... جاویدان نیست ...

حقیقت جاویدان بی نام است .

نام نهادن آغازیست برای خاصّ کردن هر چیزی ...

وقتی از خواستها رها شدی ، به راز پی می بری ...

در بند خواستها فقط جلوه هایش را می بینی ...

ولی راز و جلوه از یک خاستگاه نشات می گیرند ،

این خاستگاه تاریکی نام دارد . تاریکی درون تاریکی ...

دروازه ای به ادراک مطلق و خالص .

عقب بایست ، جلوتر خواهی بود ،

از همه چیز رها باش ، با همه چیز یکی خواهی بود .

چون از خودت رها شوی ، کاملا خرسند و راضی خواهی بود .

دز زندگی ، زمینی فکر کن . هنگام تفکر به مسائل ، ساده بنگر .

هنگام مشاجره منصف و با گذشت باش . در حکومت زور نزن .

در کار شغلی را که دوست داری انتخاب کن .

در زندگی خانوادگی ، حضور کاملی داشته باش .

هنگامی که قانع شوی به راحتی خودت باشی و مقایسه و رقابت نکنی ،

همه به تو احترام خواهند گذاشت .

کاسه ات را زیاده پر کنی ، لبریز خواهد شد ، چاقویت را مدام تیز کنی

 کند خواهد شد . دنبال پول و امنیت باشی ، قلبت هیچگاه آرام نخواهد شد .

به رضایت مردم اهمیت دهی ، اسیر آنها خواهی شد .

کارت را انجام بده و بعد کنار بکش .

این است تنها راه به سوی آرامش .

آیا می توانی ذهنت را از آشفتگی باز داری ؟

و به یگانه ی هستی ، متمرکز نگاهداری ؟

آیا می توانی بدنت را مانند بدن یک کودک تازه متولد شده ، نرم کنی ؟

آیا می توانی درونت را به قدری شفّاف کنی که چیزی جز نور نبینی ؟

آیا می توانی همه را دوست داشته باشی و هدایتشان کنی ؟

بی آنکه خواستت را بر آنان تحمیل کنی ؟

آیا می توانی با مهمترین مسائل دست و پنجه نرم کنی ؟

با اجازه دادن به اینکه ، اتفاقات روال خودشان را طی کنند ؟

آیا می توانی پا از ذهنیت خود عقب بگذاری

و بنابراین همه چیز را درک کنی ؟

به دنیا آوردن و پروراندن ... داشتن بدون مالکیّت ...

عمل بدون انتظار ... رهبری بدون زور ...

این نهایت شرافت است .

جهان را مانند خودت ببین ،

به هر چیز آنگونه که هست ، اعتقاد داشته باش .

جهان را مانند خودت دوست داشته باش .

آنگاه می توانی با همه چیز مهربان باشی !

با دقت باش ، مانند شخصی که از رودخانه یخ زده ای می گذرد ،

بیدارو آماده ، مانند جنگجویی در قلمرو دشمن ،

مؤدب ، مانند یک میهمان ، سیّال ، مانند یخ در حال ذوب ،

شکل پذیر ، مانند کنده ی درخت ، پذیرا ، مانند درّه ،

زلال ، مانند لیوانی آب ...

آیا به حدّی صبور هستی که منتظر بمانی

تا گِل ، ته نشین شود و آب ، زلال ؟

آیا می توانی بی حرکت بمانی

تا اینکه حرکت درست به خودی خود روی دهد ؟

به دنبال خرسندی مباش ! نه در پی آن و نه در انتظار آن ،

حاضر باش و به تمام چیزها خوش آمد بگو .

هر موجود در دنیا به خاستگاه واحدی باز میگردد .

بازگشت به خاستگاه باعث آرامش است .

اگر به خاتگاه پی نبری ... درگیر آشفتگی و افسوس می شوی .

هنگامی که پی می بری از کجا آمده ای ، به طور طبیعی با حوصله ،

بی طرف ، خرسند ، مهربان مانند یک مادر بزرگ ،

و محترم مانند یک شیخ می شوی !

می توانی حل کنی هر چیزی را که زندگی برایت پیش می آورد .

و هنگامی که مرگ بیاید ، آماده باشی .

اندیشیدن را تمام کن تا مشکلاتت تمام شوند .

چه تفاوتی است بین بله و نه؟ چه تفاوتی است بین موفقیّت و شکست؟

آیا باید به آنچه دیگران ارزش می دهند ، ارزش داد ؟

و از آنچه دیگران دوری می کنند ، دوری کرد ؟

چقدر مسخره !

بقیه ی مردم شوق زده اند ، انگار که دارند نمایش می دهند .

من ِ تنها اهمیّت نمی دهم . من ِ تنها بی حالتم و بی چون .

مثل یک نوزاد ، قبل از اینکه توانایی لبخند زدن داشته باشد .

بقیۀ مردم ، مالک مایحتاجشانند ، من ِ تنها مالک هیچ چیز نیستم .

من ِ تنها ، حیرانم ، من وطن نمی گیرم .

 من مثل یک ابله ام ، ذهنم خالی است .

بقیه ی مردم روشن اند ، من ِ تنها تاریکم .

 بقیه ی مردم تیزند ، من ِ تنها کندم .

بقیه ی مردم هدفی دارند ، من ِ تنها نمی دانم .

من مثل موجی در اقیانوس سرگردانم ،

 من می وزم ، به بی هدفی باد .

من با مردم عادی تفاوت دارم .من ازسینه های مادرم نوشیده ام .

 ذهنم را با خدا یگانه خواهم کرد ،

می دانم این چیزی است که به من روشنایی می بخشد ،

ورای زمان و مکان خداست . او فراتر از هست و نیست است .

چگونه می فهمم که این حقیقت دارد؟ به درونم نگاه می کنم و می بینم!

 با تمام وجودت خود را اظهار کن ، بعد آرام بگیر .

مانند نیروهای طبیعت باش .

هنگامی که باد می وزد ، فقط باد است .

هنگامی که باران می بارد ، فقط باران است .

و هنگامی که ابرها می گذرند ، آفتاب می تابد .

چیزی بی شکل و کامل وجود دارد ، ورای دنیا ،

آن ، آرام ، خالی ، تنها ، تغییر ناپذیر ،

 بی نهایت ، جاویدان و حاضر است .

به خاطر فقدان اسم بهتری آن را خدا می نامم .

 آن ، از میان همه چیز جاری می شود .

دردرون و برون ، سپس دوباره باز می گردد ،

 به جوهره ی تمام چیزها .

من او را می پرستم .

آن مرد خوبی که معلّم مرد بدیست ، کیست ؟

آن مرد بدی که کارش ، کار مرد خوب است ، کیست ؟

اگر این را نفهمی ، گم خواهی شد ! هر قدر هم باهوش باشی .

این است راز بزرگ !

سفید را بشناس ، ولی با سیاه باش ! آشنا را بشناس ، امّا با ناآشنا باش !

دنیا را در دستانت پذیرا باش .

اگر دنیا را پذیرا باشی ، مانند بچه ای کوچک خواهی شد .

سرمشقی برای دنیا باش ، اگر سر مشقی برای دنیا باشی ،

ظهور خدا در تو نیرومند خواهد شد ...

 و کاری نخواهد بود که نتوانی انجام دهی .

دنیا را همانطور که هست قبول کن .

اگر دنیا را قبول کنی ، خدا درونت ظهور خواهد کرد .

و به ذات اصلیت بازخواهی گشت .

خودت را باور کن ، سعی در متقاعد کردن دیگران نداشته باش .

            به خودت قانع باش ، سعی نکن تأیید دیگران را بگیری .

چنانکه خودت را قبول داشته باشی،تمام دنیا تو را قبول خواهد داشت.

شناخت دیگران هوشمندی است ، شناخت خویشتن خردمندی واقعی ...

تسلط بر دیگران توانایی است ، تسلط بر خویشتن قدرت واقعی ...

اگر بفهمی که به اندازه ی کافی دارا هستی ، واقعا ثروتمندی ...

اگر در مرکز بمانی و مرگ را با تمام قلبت در آغوش بگیری ،

برای همیشه جاویدان خواهی ماند .

راه ِ به سوی نور ، تاریک به نطر می رسد ،

راه ِ به سمت جلو ، به نظر می رسد که به عقب برمیگردد ،

راه ِ مستقیم ، طولانی به نظر می رسد ،

 قدرت واقعی ، ضعف به نظر می رسد ،

شفاف واقعی ، کدر به نظر می رسد ،

 واضح واقعی ، مبهم به نظر می رسد ،

والاترین هنر ، ساده به نظر می رسد ،

 والاترین عشق ، بی تفاوتی به نظر می رسد ،

والاترین خردمندی ، بچگانه به نظر می رسد .

خدا جایی نیست که بتوان او را پیدا کرد ،

امّا همه چیز را می پروراند و کامل می کند ...

خداوند همه چیز را به وجود می آورد ،

 آنها را پرورش می دهد ، تأمین می کند ،

سرپرستی می کند ، آرامش می دهد ، حفاظت می کند ،

و به خودش باز میگرداند ...

آفرینش بدون تملک ، عمل بدون انتظار ، هدایت بدون دخالت ،

برای همین است که عشق به خدا ، در ذات همه ی موجودات است .

من خدا را دوست دارم . من عاشق اویم .

عشق به خدا ، عشق به همه ی خوبیهاست .

عشق به خدا ، عشق به همه ی پاکیهاست .

عشق به خدا ، عشق به همه ی زیبائیهاست .

خداوند ، مرا دوست می دارد .

آن که دانست ، هیچ نگفت ، آن که گفت ، هیچ ندانست .

دهانت را ببند ، حسّهایت را سد کن ،

تیزیت را کند کن ، گره هایت را باز کن ،

گرد و خاکت را بنشان . این است اصل ذات .

اگر دریابی که همه چیز در حال تغییر است ،

سعی در گرفتن چیزی نمی کنی .

اگر ترسی از مردن نداری،کاری نیست که نتوانی به انجام برسانی .

انسانها نرم و لطیف به دنیا می آیند ،

وقتی مردند ، سخت و شکننده می شوند .

بنابراین هر کس که سفت و انعطاف ناپذیر باشد ، مرید مرگ است .

هرکس که نرم و شکل پذیر باشد ، مرید زندگی .

سخت و خشک شکسته خواهد شد.نرم و لطیف ماندگار خواهد ماند .

کلمات واقعی ، بلیغ و شیوا نیستند.کلمات بلیغ و شیوا، واقعی نیستند .

اشخاص فرزانه ، نیازی به اثبات دیدگاه هایشان ندارند .

اشخاصی که سعی در اثبات دیدگاه هایشان دارند ، فرزانه نیستند .

فقط به وظایف و تعهدات خود عمل کن ،

 اشتباهات خود را تصحیح کن ،

انجام بده کاری را که احتیاج داری ، و از دیگران چیزی مخواه .

من ، فقط سه چیز برای تعلیم دارم .

سادگی ، صبر ، مهربانی ...

این سه بهترین گنجینه ها هستند .

با سادگی در اعمال و افکار ، به خاستگاه موجودات بازمیگردی .

به وسیله صبر با دوستان و دشمنان ،

 هماهنگ می شوی ، با چیزها آنگونه که هستند .

به وسیله مهربانی ، با خودت،با تمام موجودات جهان خو می گیری.

برای تنفس عميق من ، هوا خيلی کم است !!!

پشت دریاها

کرگدن ها هم عاشق می شوند ! 

کرگدن گفت : نه امکان ندارد ،

  کرگدن ها نمی توانند با کسی دوست بشوند .

 دم جنبانک گفت : امّا پشت تو می خارد . لای چین های پوستت پر

 از حشره های ریز است . یکی باید پشت تو را بخاراند .

 یکی باید حشره های تو را بردارد .

 کرگدن گفت : امّا من نمی توانم با کسی دوست شوم .

  پوست من خیلی کلفت است .

 همه به من می گویند : پوست کلفت .

 دم جنبانک گفت : امّا دوست عزیز ، دوست داشتن به

  قلب مربوط می شود نه به پوست .

 کرگدن گفت : ولی من که قلب ندارم ، من فقط پوست دارم .

 دم جنبانک گفت : این که امکان ندارد ، همه قلب دارند .

 کرگدن گفت : کو ، کجاست ؟ من که قلب خودم را نمی بینم .

 دم جنبانک گفت : خوب ، چون از قلبت استفاده نمی کنی ،

  قلبت را نمی بینی . ولی من مطمئنم که زیر این پوست کلفت ،

  یک قلب نازک داری . کرگدن گفت : نه ، من قلب نازک ندارم ،

  من حتما یک قلب کلفت دارم .

 دم جنبانک گفت : نه ، تو حتما یک قلب نازک داری ،

 چون به جای اینکه دم جنبانک را بترسانی ،

  به جای اینکه لگدش کنی ،

  به جای این که دهن گشاد و گنده ات را

 باز کنی و آن را بخوری ، داری با او حرف می زنی .

 کرگدن گفت : خوب این یعنی چه ؟

 دم جنبانک گفت : وقتی که یک کرگدن پوست کلفت ،

  یک قلب نازک دارد یعنی چه ؟

 یعنی اینکه می تواند دوست داشته باشد ،

 یعنی اینکه می تواند عاشق شود .

 کرگدن گفت : اینها که می گویی یعنی چه ؟

 دم جنبانک گفت : یعنی .............

 بگذارروی پوست کلفت قشنگت بنشینم ، بگذار!

 کرگدن چیزی نگفت ، یعنی داشت دنبال یک جمله ی مناسب می گشت ،

  فکر کرد بهتر است همان اولین جمله اش را بگوید .

 امّا دم جنبانک پشت کرگدن نشسته بود و داشت پشتش را می خاراند .

 داشت حشره های ریز لای چین های پوستش را بر می داشت .

 کرگدن احساس کرد چقدر خوشش می آید .

  امّا نمی دانست از چی خوشش می آید .

 کرگدن گفت : اسم این دوست داشتن است ؟

  اسم این که من دلم می خواهد تو روی پشت من بمانی

 و مزاحم های کوچولوی پشتم را برداری ، دوست داشتن است ؟

 دم جنبانک گفت : نه ، اسم این نیاز است. من دارم به تو کمک می کنم

 و تو از اینکه نیازت برطرف می شود ، احساس خوبی داری .

 یعنی احساس رضایت می کنی ، امّا دوست داشتن مهمتر از این است .

 کرگدن نفهمید که دم جنبانک چه می گوید .

 روزها گذشت ، هفته ها و ماهها و دم جنبانک هر روز می آمد

  و پشت کرگدن می نشست .

 هر روز پشتش را می خاراند و هر روز حشره های کوچک

  مزاحم را از لای پوستش بر می داشت و

  کرگدن هر روز احساس خوبی داشت .

 یک روز کرگدن به دم جنبانک گفت : به نظر تو این موضوع که

 کرگدنی از اینکه دم جنبانکی پشتش را می خاراند

  و حشره های مزاحمش را بر می دارد ...

 احساس خوبی دارد ، برای یک کرگدن کافی است ؟

 دم جنبانک گفت : نه ، کافی نیست .

 کرگدن گفت : درست است کافی نیست . چون من حس می کنم

 چیزهای دیگری هم دوست دارم .

  راستش من بیشتر دوست دارم تو را تماشا کنم .

 دم جنبانک چرخی زد و پرواز کرد ، چرخی زد و آواز خواند ،

  جلوی چشمهای کرگدن .

 کرگدن تماشا کرد و تماشا کرد و تماشا کرد ، امّا سیر نشد .

 کرگدن می خواست همینطور تماشا کند .

 کرگدن با خودش فکر کرد ، این صحنه قشنگ ترین

  صحنه ی دنیاست و این دم جنبانک قشنگ ترین دم جنبانک دنیا

 و او خوشبخت ترین کرگدن روی زمین .

 وقتی کرگدن به اینجا رسید ،

 احساس کرد که یک چیز نازک از چشمش افتاد .

 کرگدن ترسید و گفت : دم جنبانک ،

 دم جنبانک عزیزم ، من قلبم را دیدم ،

 همان قلب نازکم را که می گفتی ...

 امّا قلبم از چشمم افتاد ... حالا چکار کنم ؟

 دم جنبانک برگشت و اشکهای کرگدن را دید .

  آمد و روی سر او نشست و گفت :

 غصّه نخور دوست عزیز ، تو یک عالم از این قلبهای نازک داری .

 کرگدن گفت : راستی ، این که کرگدنی دوست دارد دم جنبانکی را

  تماشا کند و وقتی تماشایش می کند ،

  قلبش از چشمش می افتد ، یعنی چه ؟

 دم جنبانک چرخی زد و گفت : یعنی اینکه کرگدنها هم عاشق می شوند .

 کرگدن گفت : عاشق یعنی چه ؟

 دم جنبانک گفت : یعنی کسی که قلبش از چشمهایش می چکد .

 کرگدن باز هم منظور دم جنبانک را نفهمید ،

 امّا دوست داشت دم جنبانک باز حرف بزند  .

 باز پرواز کند و او باز هم تماشایش کند و باز قلبش از چشمهایش بیفتد .

 کرگدن فکر کرد ، اگر قلبش همینطور از چشمهایش بریزد ،

  یک روز حتما قلبش تمام می شود .

 آن وقت لبخند زد و با خودش گفت : من که اصلا قلب نداشتم ،

  حالا که دم جنبانک به من قلب داد ، چه عیبی دارد ،

  بگذار تمام قلبم را برای او بریزم .

اینم از گربه های حیاط ما !!!

آفريدگار

عقربه را روی ساعت پنج و نیم می گذارم .

شايد وقتی از خواب برخيزم که ، عددش جسورانه خود را از زندان

- تا دوازده -

فراری دهد ... از آن به بعد ساعتم هرگز زنگ نزد ...

می دانستم که عقربه قدرت شکستن اصول را ندارد  !

آئینه را خاک گرفته و مرا ، خاکی نمایان می کند !

آئینه ها دروغ نمی گویند .......... و من !

آنقدر صادقم که صداقت را ......... با شوق در پیاله ی مسگون صبح ...

نوشیدم !!!

                                                                 ج ، مصد ق

در شب تردید من ، برگ نگاه ! می روی با موج خاموشی کجا ؟

ریشه ام از هوشیاری خورده آب : من کجا ، خاک فراموشی کجا ؟

دور بود از سبزه زار رنگها ... زورق بستر فراز موج خواب .

پرتوئی آئینه را لبریز کرد : طرح من آلوده شد با آفتاب .

اندهی خم شد فراز شط نور : چشم من در آب می بیند مرا .

در نسیم لغزشی رفتن به راه ، نقش پای من از یاد برد .

سرگذشت من به لب ها ره نیافت : ریگ باد آورده ای را باد برد .

 گلبانگ تو

 ساز تو دهد روح مرا قوت پرواز

از حنجره ات  پنجره اي سوي خدا باز

احساس ... جانهای هم آهنگ من و ساز تو 

 حال من و آواي تو ياران هم آواز

گلبانگ تو روشنگر جان است بيفروز

قول و غزلت پرچم شادي است ...

 برافراز

دوستی

دل من دیر زمانی است که می پندارد دوستی نیز گلی است ،

 مثل نیلوفر و ناز ... ساقه ی ترد ظریفی دارد ...

بی گمان سنگ دل است آن که روانی دارد ...

جان این ساقه ی نازک را دانسته بیازارد ...

 در زمینی که ضمیر من و توست ...

 از نخستین دیدار هر سخن هر رفتار ... دانه هایی است که می افشانیم !

برگ وباری است که می رویانیم ... آب و خورشید و نسیمش مهراست !

 گر بدان گونه که بایست به بار آید ...

 زندگی را به دل انگیز ترین چهره بیاراید ...

آنچنان با تو درآمیزد این روح لطیف ...

که تمنای وجودت همه او باشد و بس ...

بی نیازت سازد از همه چیز و همه کس ...

زندگی گرمی دلهای به هم پیوست ست ... تا در آن دوست نباشد

 همه درها بسته است ... در ضمیرت اگر این گل ندمیده است هنوز،

عطر جان پرور مهر گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز ...

دانه ها را باید از نو کاشت ...

 آب و خورشید و نسیمش را از مايه ی جان خرج می باید کرد !

 رنج می باید برد ... دوست می باید داشت ...

با نگاهی که در آن شوق بر آرد فریاد ...

با سلامی که در آن نور ببارد لبخند ...

دست یکدیگر را بفشاریم به مهر ... جام دلهامان را مالامال از یاری ،

غمخواری ... بسپاریم به هم ... بسراییم به آواز بلند ...

شادی روی تو ... ای دیده به دیدار تو شاد ...

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست ...

 تازه ... عطر افشان ... گلباران باد ...

* آخرین جرعه ي این جام *

 همه میپرسند ... چیست در زمزمه ی مبهم آب ؟

چیست در همهمه ی دلکش برگ ؟

چیست در بازی آن ابر سپید روی این آبی آرام بلند که تو را میبرد

 این گونه به ژرفای خیال ؟

چیست در خلوت خاموش کبوترها ؟ چیست درکوشش بی حاصل موج؟

چیست در خنده ی جام  ،

که تو چندین ساعت مات و مبهوت به آن می نگری ؟

نه به ابر ... نه به آب ... نه به برگ ... نه به این آبی آرام بلند ...

نه به این خلوت خاموش کبوتر ها ...

نه به این آتش سوزنده که لغزیده به جام ...

من به این جمله نمی اندیشم !!!

من مناجات درختان را هنگام سحر ... رقص عطر گل یخ را با باد ...

نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه ... صحبت چلچله ها را با صبح ...

نبض پاینده ی هستی را در گندم زار ...

گردش رنگ و طراوت را در گونه ی گل ...

همه را میشنوم ... میبینم ...

من به این جمله نمی اندیشم ...

به تو می اندیشم ای سرا پا همه خوبی ...

تک و تنها به تو می اندیشم ...

تو بدان این را ... تنها تو بدان ... تو بیا ...

تو بمان با من تنها تو بمان ...

جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب ...

من فدای تو به جای همه گلها تو بخند ...

اینک این من که به پای تو در افتادم باز ...

ریسمانی کن از آن موی دراز ...

تو بگیر ... تو ببند ... پاسخ چلچله ها را تو بگو ...

قصه ی ابر هوا را تو بخوان ...

تو بمان با من تنها تو بمان ...

در دل ساغر هستی تو بجوش ...

من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقیست ...

آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش !!!

- (ریشه در خاک) -

تو از این دشت خشک تشنه روزی کوچ خواهی کرد و اشک من تو را

 بدرود خواهد گفت ... نگاهت تلخ و افسرده است ...

 دلت را خار خار نا امیدی سخت آزرده است ...

غم این نابسامانی همه توش و توانت را ز تن برده است ...

تو با خون و عرق این جنگل پژمرده را رنگ و رمق دادی ...

تو با دست تهی با آن همه طوفان بنیان کن درافتادی ...

تو را کوچیدن از این خاک دل بر کندن از جان است ...

 تو را با برگ برگ این چمن پیوند پنهان است ...

 تو را این ابر ظلمت گستر بی رحم بی باران ...

تو را این خشکسالیهای پی در پی ... تو را از نیمه ره برگشتن یاران ،

تو را تزویر غمخواران ... ز پا افکند ... تو را هنگامه ی شوم شغالان ،

 بانگ بی تعطیل زاغان در ستوه آورد ...

تو با آن پیشانی پاک نجیب خویش که از آنسوی گندم زار طلوعش

خوشتر از صد تاج خورشید است ...

تو با آن گونه های سوخته از آفتاب دشت ...

 تو با آن چهره ی افروخته از آتش غیرت ... که در چشمان من والاتر

از صد جام جمشید است ...

تو با آن چشمان غمباری که روزی چشمه ی جوشان شادی بود و

 اینک حسرت و افسوس بر آن سایه افکنده ست خواهی رفت

و اشک من تو را بدرود خواهد گفت ...

من اینجا ریشه در خاکم ... من اینجا عاشق این خاک از آلودگی پاکم ...

 من اینجا تا نفس باقیست می مانم ... من از اینجا چه میخواهم نمیدانم ...

امید روشنایی گر چه در این تیرگیها نیست ... من اینجا باز در این دشت

 خشک تشنه می رانم ... من اینجا روز آخر از دل این خاک

با دست تهی گل بر می افشانم ...

من اینجا روز آخر از سه تیغ کوه چون خورشید سرود فتح میخوانم ...

 و میدانم که تو روزی باز خواهی گشت ...

هديه ی دوست

گلي را كه ديروز، به دیدار من هدیه آوردی ای دوست ... 

 دور از رخ نازنين تو ، امروز پژمرد ... 

 همه لطف و زيبايي اش را ، که حسرت به روی تو می خورد ... 

هوش از سر ما به تاراج مي برد ، گرمای شب برد ... و

 صفاي تو اما گلي پايدار است ، بهشتی همیشه بهار است ... 

 گل مهر تو در دل و جان ، گل بی خزان ...

 تا که من زنده ام ماندگار است !!!

من در اتفاق سرد این سکوت ...

 اعتماد کردم به آسمان ...

آسمان من پر از ترانه ست ...

صد ترانه از حضور بیکران ...

تشنه در آب ...

با شاخه های نرگس ... شمع و چراغ و آینه ... تنگ بلور ماهی ...

 نوروز را به خانه ی خاموش میبرم ... هر چند رنگین کمان لبخند در

 آستان خانه نباشد ... هر چند در طلوع بهاران ...

 در شهر یک ترانه نباشد ...

شمع و چراغ و آینه و گل انگیزه های شادند ...

 یا خود به قول حافظ مجموعه ی مراد ...

اما در این حصار بلورین یک ماهی هراسان زندانیست ...

هر چند آب پاکش مانند اشک چشم ... هر چند در بلورش آوازهای آینه ...

 پرواز های نور ... در جمع شمع و نرگس و آینه و چراغ ...

این ماهی هراسان در جستجوی روزنه ای ... تنگ تنگ را

 با آن نگاه های پریشان پیوسته دور میزند و دور میزند ...

 اما دریچه ای به رهایی پیدا نمی کند ...

 من از نگاه ماهی در تنگنای تنگ بی تاب می شوم ...

 وز شرم این ستم که بر این تشنه میرود ...

 انگار پیش دیده ی او آب می شوم ...

 چون باد با شتاب از جای می پرم ... زندانی حصار بلورین را تا آبدان

 خانه ی خاموش میبرم ... آرام تر ز برگ ... می بخشمش به آب ...

میبینم از نشاط رهایی در آن فضای باز پرواز می کند ... آزاد ...

 تیز بال ... سبک روح ... سر مست ... بر زمین و زمان ناز می کند ...

 تا در کشد تمامی آن شهد را به کام ... با منتهای شوق دهان باز میکند ...

 هر چند دیوار آبدان خز بسته ... پاشویه ها خراب شکسته ...

 وان را که ده فسرده در این روزگار تلخ به خاک شیر نشسته ...

این آبدان اگر نه بلورین ... وین آب اگر نه روشن مانند اشک چشم ...

 اما جهان او وطن اوست ...

اینجا تمام آنچه در آن موج میزند پیوند ذره های تن اوست ...

 آه ای سراب دور ...

 مارا چه می فریبی با آن بلور و نور ...

...:: انسان باشیم ::...

دانه می چید کبوتر ... به سر افشانی بید ... لانه می ساخت پرستو ...

 به تماشا خورشید ... صبح از برج سپیداران می آمد باز ...

روز با شادی گنجشکان می شد آغاز ...

 نغمه سازان سراپرده ی دستان و نوا ...

 روی این سبزه ی گسترده سراپرده رها ...

دشت همچون پر پروانه پر از نقش و نگار ...

 پر زنان هر سو پروانه ی رنگین بهار ...

هست ومن یافته ام در همه ذرات بسی ...

روی شیدای کسی ... نور و نسیم نفسی ... می دمد در همه این روح

 نوازشگر پاک ... می وزد در همه این نور و نسیم از دل خاک ...

چشم اگر هست به پیدا و به ناپیدا باز ... لیک بیند که چه غوغاست

 در این چشم انداز ... مهر چون مادر می تابد سرشار از مهر ...

نور می بارد از آینه ی پاک سپهر ...

 می تپد گرم هم آواز زمان قلب زمین ...

 موج موسیقی رویش چه خوش افکنده طنین ...

ابر می آید سر تا پا ایثار و نثار ...

 سینه ریزش را می بخشد بر شالیزار ...

 رود می گرید تا سبزه بخندد شاداب ... آب می خواهد جاری کند

 از چوب گلاب ... خاک می کوشد تا دانه نماید پرواز ...

 باد می رقصد تا غنچه بخواند آواز ...

مرغ می خواند تا سنگ نباشد دلتنگ ...

مهر می خواهد تا لعل بسازد از سنگ ...

تاک صد بوسه زخورشید رباید از دور ... تا که صد خوشه چو

 خورشید بر آرد انگور ... سرو نیلوفر نشکفته ی نوخواسته

را می دهد یاری کز شاخه بیاید بالا ... سرخوشانند ستایشگر

 خورشید و زمین ... همه مهر است و محبت ...

 نه جدال است و نه کین ...

اشک می جوشد در چشمه ی چشمم ناگاه ...

 بغض می پیچد در سینه ی سوزانم ... آه ...

 پس چرا ما نتوانیم که انسان باشیم ...

 به خود آئیم و بخواهیم که انسان باشیم ... 

† ای عشق †

ای عشق شکسته ایم مشکن ما را ...

 اینگونه به خاک ره میفکن ما را

ما در تو به چشم دوستی می بینیم ...

 ای دوست مبین به چشم دشمن ما را

ای عشق ، پناهگاه پنداشتمت ...

 ای چاه نهفته راه پنداشتمت

ای چشم سیاه ، آه ، ای چشم سیاه ...

 آتش بودی ، نگاه پنداشتمت

ای عشق ، غم تو سوخت بسیار مرا ...

 آویخت مسیح وار بر دار مرا

چندان که دلت خواست بیازار مرا ...

 مگذار مرا ز دست ، مگذار مرا

ای عشق در آتش تو فریاد خوش است ...

 هر کس که در آتش تو افتاد خوش است

بیداد خوش است از تو ...

 وز هستی ما خاکسترکی سپرده بر باد خوش است

ای دل به کمال عشق آراستمت ...

 وز هر چه به غیر عشق پیراستمت

یک عمر اگر سوختم و کاستمت ...

 امروز چنان شدی که می خواستمت !

* لحظه های با تو بودن *

 لحظه های با تو بودن ، لحظه هایی سخت دوست داشتنی اند !

 پنداری در مقابل دیواری از آینه ، رقص تصویرهای

مجنون را به تماشا نشسته ای !

لحظه های با تو بودن لحظه های دست افشانی جنون و شعرند ...

آنزمان که جاری تر از خیال رودی نیست

 و زلال تر از مهر سرودی ،

دل بارانی من ریشه در ژرفای صمیمیت دارد

و شعر پاکی اش بارانی است ، که بی اختیار می بارد !

دریایی که گاه می سراید : به نگاهم خوش آمدی ...

و گاه در بیداد دستانت طوفان می کند و با سکوتی فریاد میزند :

بگذار از این پس تنها تو را بسرایم !!!

من فکر می کنم ، پس هستم   ...   دکارت

من طغیان می کنم ، پس هستم   ...   کامو

در من این احساس : مهر می ورزیم ، پس هستیم   ...   مشیری

من نفس می کشم ، پس هستم !!!

چه توجیه قشنگی است ، برای بی ثباتی